I dag vart stokkanda den heldige utvalgte. Har menga meg med dei i ein time no og vi vart ganske gode vennar, noko som skapa litt småstrid dei imellom.

Heilt sidan eg fekk kjøpe ei stokkand (bamse) på loppemarknad i barnehagen har eg hatt eit nært forhold til desse fuglane. Ja ja, nært og nært, men eg synst dei er fine og eg savnar bamsen min. Lurer fortsatt på kvar den blei av. Mistenkjer visse mennesker for å ha kasta den, eller så er den stjelt, for det var ein fantastisk fuglebamse. Den var nesten heilt ekte og når eg trykte litt å den kvakka den fine stokkandlydar. Fiiine bamsen min..kvar er du??

Eg drømme om fri, helg og ferie heile tida, men når eg endelig har det er eg berre sur fordi eg ikkje får gjort nåke vettugt. Oj, eg kan jo ta bilde (kom på det akkurat no faktisk, derfor litt impulsive linjer her). Det er sol og alt, har ikkje altan så eg må ut å traske for å nyte sola her. Åh, no vart eg litt glad. Skal ete ei skive og ei banan, drikke eit glas med vatn og vere ein effektiv og flink fotograf i dag. Nesten litt profft av meg på ein lørdag. No har eg begynt å framkalle bilder på ekte fotopapir, det viser seg at ikkje alle har så god kvalitet som det ser ut på dataen, så no er det skjerpings! Skulle hatt eit stativ, nåken som kan gi meg det? Har jo snart bursdag veit de!!:D

Men pannekaker med rørte og nyplukka blåbær er ein heilt annan ting. Det er det beste! Nam, eg får vatn i munnen no. Vil på fjellet og trylle fram blåbæra for så å trykke dei i munnen. Gleda meg til sommaren, skal prøve å komme meg opp der fleir ganga enn ein. Det er så avslappande og deili- heilt uten telefon eller tv og alt som har med kommunikasjon med det ytre verda å gjere. DEILIG!

(Dette kom i feil rekkefølge, men det går vel bra)

Fiskesasi og Mannen skaffar seg dagens middag...nam nam. Det synst i allefall han. Joda, det er godt, men eg har eit fiskebeinsyndrom, kjenne eg eit bein i munnen får eg brekningar. Veldig fint. Ein gang, når vi var på fjellet sat eg faktisk eit bein fast langt nedi halsen. Takk Gud for at eg hadde med meg ein pinsett og at Mannen er flink å operere. Så konklusjonen blir at det er kjekt å sjå kor mange fisk vi har fått i garnet, men ikkje å ete (om eg ikkje har lupe då).

Her er onkel Martin og lille Karoline. Ho veks så fort, smiler så fint og er ei skikkelig kosejente. No skal ho snart døypast og det blir samling av familien til dette lille nurket og MASSE kake og god mat. Håpe bunaden ikkje er for stram i år...